Obramowania tablic
Tablice kanonów względnie wprzódy zwróciły na siebie uwagę artystów, dekorujących manuskrypty. Wypracowany został wyjątkowy klasa jaskrawego obramowania tablic, znamienny na obiekt późnoantycznej staż dekorowania rękopisów, po części, kalendarzy. Niektóre tablice towarzyszyły portretom ewangelistów, wykonanych w stylu wzorowanym na świeckiej antycznej tradycji przedstawiania autora najpierw rękopisu, zaś także z portretów rzymskich cesarzy w późnoantycznych kalendarzach, takich jak agenda 354, odnaleziony wreszcie XVII wieku. W licznych rękopisach, w szczególności wczesnych, tablice kanonów poprzedni jedynym dekoracyjnym elementem (obok inicjałów). Takie tablice są w szczególności cenne z artystycznego punktu widzenia, ponieważ pozwalają prześledzić zaawansowanie rękopiśmiennej ornamentyki i rękopiśmiennej ilustracji najpierw średniowiecza. z owych czasów zachowało się niewiele rękopisów, zaś pośród nich nawet te najbardziej ilustrowane, miały mniejszą liczbę ozdobionych stron, niż późniejsze ilustrowane rękopisy.
Dekoracjom kanonów Euzebiusza poświęcony został nienaruszony kolumna opracowań, dokonanych także przez paleografów, jak i historyków sztuki. W szczególności, szwedzki historyk sztuki Carl Nordenfalk, kto zastosował szczegółową metodę strategia rozprowadzenia kanonów według stronic, podziału na kolumny i konstelacja ich obramowań w późnoantycznych i wczesnośredniowiecznych rękopisach. Celem badań była próba odtworzenia starożytnego pierwowzoru, kto jak się sądzi, był ustalony wciąż za życia Euzebiusza w skryptorium w Cezarei Palestyńskiej, а także uzewnętrznić motywy artystycznego ukształtowania obramowań kanonów i prześledzić ich ewolucję. Nordelfalk doszedł do wniosku, iż pochodzące z wczesnego średniowiecza ormiańskie kodeksy (zwłaszcza Ewangelie z Echmiadzin — rękopis, sporządzony w 989 roku w klasztorze Bcheno Norabank i przekazana ze zgromadzenia klasztoru w Echmiadzin w Matenadaran, dokąd jest zachowywany przy numerem 2374) najbliższy do antycznego pierwowzoru. do takiego wniosku doprowadził go, po części, cezarejski osoba ewangelicznego tekstu owych rękopisów, świadczący o tym, iż ich geneza pochodzi z rękopisów, wykonanych w Cezarei. W łacińskich tablicach kanonów zachował się podział na perykopy, zastosowany przez Euzebiusza, wypracowany został jednakże odrębny klasa dekorowania, znamienny na obiekt łacińskiej sztuki drugiej połowy IV wieku. W syryjskich rękopisach, obiekt ma się na na wskroś inaczej, przy użyciu na stosowanie względnie innego podziału na perykopy, zaś konstelacja przedstawiało sobą zaledwie «prowincjonalny» wariant greckich tablic.