Drukowane wydania
Wykorzystanie kanonów Euzebiusza kontynuowane było również po wynalezieniu druku. Erazm z Rotterdamu, jaki jako pierwotny wydał tekst Nowego Testamentu w języku greckim (1515 rok), wobec drugim wydaniu (1519 rok) zastosował kanony Euzebiusza. w rezultacie tego, kanony Euzebiusza zastosowane zostały w licznych następnych wydaniach Nowego Testamentu, po trosze w wydaniach przygotowanych na mocy Stefanusa (1550 rok), Mill'a (1707 rok), Lachmann'a (1842 rok) i Tischendorfa (1854 rok). Znajdują się one w najszerzej obecnie stosowanym wydaniu greckiego tekstu Nowego Testamentu — Novum Testamentum Graece Nestle—Alanda — w charakterze dodatkowego sprzęt pracy powyżej tekstem, po obecnie dzień stosowanego w nowotestamentowej egzegezie. niemiecki biblista Eberhard Nestle wskazał na tekst kanonów Euzebiusza na obiekt krytyki tekstu Nowego Testamentu[10]. sam jeden zestawił wykazy numerów sekcji i kanonów ze wspomnianych wyżej czterech starożytnych kodeksów majuskułowych. acz jednak, tablice kanonów, umieszczone nim przygotowanym na obiekt nich krytycznym tekście, nie opierają się otwarcie na rękopisach, ale na późniejszych drukowanych wydaniach. to obniża ich skrupturystyczną wartość, jako iż rękopiśmienna baza tych tablic w dużej mierze sprowadza się do ograniczonego wyboru późnych i nie najlepszych rękopisów, którymi posłużył się Erazm. ogłoszenie tablic kanonów Euzebiusza, które opierałyby się na najlepszych greckich rękopisach, wciąż nie zostało dokonane. Taką pracę wykonano tylko powyżej najlepszymi rękopisami Wulgaty. Tablice, opublikowane w Biblia Sacra iuxta Vulgatam versionem (Stuttgartiana), opierają się na starych kodeksach i stanowić może, są bliższe początkowym wariantom kanonów, utworzonych na mocy Euzebiusza.